Smart Bidding is zo slim als zijn invoer

Een patroon dat ik blijf zien in account-audits: weken aan energie in het op en neer schuiven van tROAS-doelen, nul energie in wat het algoritme daadwerkelijk te eten krijgt.

Smart Bidding is een functie. Rommel erin, zelfverzekerd geoptimaliseerde rommel eruit.

De drie invoeren die ertoe doen

Conversievolledigheid. Als 15% van je conversies Google Ads nooit bereikt (zie de server-side tagging teardown), leert het algoritme van een vertekende steekproef. Repareer eerst de leiding, raak daarna pas een doel aan.

Eerlijke conversiewaarde. De meeste shops sturen omzet. Omzet is een leugen zodra marges per categorie verschillen, retourpercentages per product verschillen, of nieuw-versus-terugkerend ertoe doet. We schakelden één account om van omzet naar margegewogen waarde — zelfde campagnes, zelfde doelen — en zagen het algoritme stilletjes budget verschuiven naar de producten die echt geld opleveren. De ROAS oogde slechter. De winst lag 14% hoger.

Conversievertraging. Als je salescyclus drie weken duurt, heeft de uitgave van vorige week nog bijna geen van zijn conversies gerapporteerd. Oordelen — of erger: een geautomatiseerde regel laten oordelen — op een venster van zeven dagen straft campagnes precies op het moment dat ze werken.

De audit van één uur

1. Trek backend-conversies en door Ads gerapporteerde conversies over dezelfde 30 dagen. Het gat is je datalek.
2. Pak je top-20 producten. Vermenigvuldig elke conversiewaarde met de werkelijke marge. Verandert de volgorde, dan misleidt je waardesignaal het algoritme.
3. Plot dagen-tot-conversie. Zet je evaluatievenster voorbij het 90e percentiel.

Geen scripts, geen tooling, één spreadsheet. Ik heb dit nog nooit op een account gedraaid zonder iets te vinden.

Doelen zijn een stuur. Invoer is de motor. In de meeste accounts die ik open zit iemand aan het stuur te trekken van een auto die op dampen rijdt.